“Ik ben Evi. Het zusje van Lotte.”

Zo begin ik niet voor niets. Ik introduceer mijzelf regelmatig zo, al zo lang als ik me kan herinneren. Iedereen die Lotte ooit heeft ontmoet, onthoudt haar. Lotte laat een onuitwisbare indruk achter op de mensen die ze tegenkomt. Alleen zij kan dat zo doen.

Lotte is niet haar handicap, maar ik bèn wel Lotte’s zusje. Opgroeien met een zus met een handicap is niet hetzelfde als opgroeien als enig kind of met een broertje of zusje zonder handicap. Het lijkt een beetje op allebei en tegelijkertijd is het totaal iets anders. Het heeft moeilijke kanten, maar bovenal veel mooie kanten.

Meer dan alles: Het heeft mij gemaakt wie ik ben. Lotte heeft mij gemaakt wie ik ben, door te zijn wie zij is.